با توجه به افزایش علاقمندی گردشگران به کسب تجربه‏های فرهنگی اصیل و غنی و پتانسیل‏های چشم‎اندازهای فرهنگی عشایری در ایران، و هم‏چنین فقدان پژوهش‏هایی که به شناسایی جنبه‏های گوناگون توسعه گردشگری عشایری ایران پرداخته باشد، هدف از پژوهش حاضر طراحی الگوی یکپارچه توسعه گردشگری عشایری ایران با رویکرد داده‏بنیاد بوده است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف توسعه‌ای، به لحاظ ماهیت اکتشافی و از نظر راهبرد تحقیق، کیفی است. جامعه آماری پژوهش فعالین گردشگری عشایری ایران شامل کارشناسان و خبرگان فعال در بخش دولتی و خصوصی بوده‌اند که 19 نفر به روش نمونه‏گیری هدفمند و گلوله‏برفی انتخاب شده اند. به منظور اطمینان از قابلیت اعتماد به داده‌ها، مصاحبه با افراد مختلف از نظر جنسیت، نوع سازمان محل خدمت، تحصیلات دانشگاهی و سابقه فعالیت در حوزه گردشگری عشایری انجام شد. در فرایند گردآوری داده‌ها نیز قاعده اشباع داده‏ها مورد توجه قرار گرفت و فرایند گردآوری داده‌ها تا زمان رسیدن به داده‌های تکراری ادامه یافت. پس از پایان تحلیل‌ها نیز نتایج نهایی در اختیار مشارکت‌کنندگان قرار گرفت و نظر آنان در ارتباط با یافته‌ها بررسی شد. پس از تحلیل مصاحبه‏های نیمه‏ساختاریافته، 74 کد نهایی شناسایی شد که در قالب6 مقوله اصلی و 14 مقوله فرعی دسته‏بندی شدند که عبارتند از: شرایط علی (عوامل مربوط به بازار و رقابت، عوامل اقتصادی-اجتماعی)، شرایط زمینه‏ای (فرهنگی-اجتماعی، زیرساختی)، شرایط مداخله‏گر (پیش‏برنده، بازدارنده)، پدیده محوری (محصولات و خدمات، فعالیت‏ها)، راهبردها (محصولات و خدمات، بازاریابی و ترفیع، منابع انسانی) و پیامدها (اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی، رقابتی).