ارتقاء کیفیت و سرزندگیِ پیادهراهها در حال تبدیل شدن به سناریویی مهم در رقابت های ملی، منطقهای و بینالمللی در فرایند توسعۀ گردشگری است. این مهم، لزوم توجه به مؤلفههای گوناگونی را ایجـاب مینماید که در رویههای مدیریت گردشگریِ شهری، کمتر مورد توجه واقع میشوند. بسیاری از طرحهای توسعۀ محورهای گردشگریِ پیاده، علیرغم صرف هزینه و زمان در فاز مطالعاتی، پس از افتتاح، همچنان با مشکل عدم استقبال عمومی و سرزندگی مواجه هستند. در این راستا، سؤال اصلی این مقاله شکل میگیرد. آیا تفاوت معناداری نسبت به شناخت عوامل مؤثر در سرزندگیِ پیادهراههای شهری بین افراد مختلف وجود دارد؟ پاسخ به این پرسش به خصوص در کشورهایی نظیر ایران، که تصمیمگیریها در خصوص مداخله در فضاها به شکل یکطرفه و بدون مشارکت کاربران آیندۀ چنین پروژههایی اتخاذ میشود، از اهمیت بسیاری برخوردار است. در این مقاله تلاش شده با استفاده از روششناسی کیو موانع موجود در محور گردشگریِ چهارباغ عباسیِ اصفهان در نیل به سرزندگی، شناسایی و با استفاده از تحلیل عاملی کیو ، ذهنیتهای مختلف افراد نسبت به این موضوع مورد تحلیل قرار گیرد. پس از بررسی ادبیات تحقیق و انجام مصاحبههای نیمه ساختاریافته با افراد مختلف که به دفعات در این پیادهراه حضور یافتهاند، حدود 39 مانع شناسایی گردید و توسط مشارکتکنندگان اولویتبندی شد. در نهایت، بر اساس یافتهها و نتایج تحلیل عاملی، ذهنیت مشارکتکنندگان به سه عامل یا گروه دستهبندی شد. در حقیقت نتایج حاصل از تحقیق نشان داد سه دیدگاه مختلف نسبت به موانع موجود در این فضای شهری، برای دستیابی به سرزندگیِ مطلوب در میان کاربران وجود دارد.
