هدف از پژوهش حاضر توسعه بوم‏گردی و نقش آن در توسعه جاذبه‏های بوم‏گردی شهرستان آران و بیدگل می­باشد. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری مورد پژوهش شامل متخصصان، کارشناسان، اساتید مرتبط با حوزه بوم‏گردی در سطح شهرستان آران و بیدگل به تعداد 65 نفر می­باشند. حجم نمونه بر اساس کل سرشماری و به شیوه دسترس به تعداد 65 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسش­نامه طراحی شده در زمینه بوم‏گردی با 12سؤال، خلاقیت با 13سؤال و توسعه اماکن بوم­گردی به تعداد 21 سؤال می­باشد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از تحلیل معادلات ساختاری با نرم‌­افزار ایموس استفاده شد. نتایج بیانگر آن است که بوم‏­گردی بر توسعه اماکن بوم­گردی شهرستان آران و بیدگل با نقش واسطه خلاقیت تأثیر داشته است به گونه­ای که بوم‏گردی بر اماکن بوم­گردی با ضریب مسیر 55/0 و مقــــدار T 91/3، بوم‏گردی بر خلاقیت با ضریب مسیر 32/0 و مقـدار T 65/2، خلاقیت بر اماکن بوم­گردی با ضریب مسیر 61/0 و مقــــدار T 32/2 اثرگذار بوده است. بنابراین بوم‏گردی از طریق خلاقیت توانسته است بر بهبود وضعیت توسعه اماکن بوم­گردی اثرگذار باشد که میزان ضریب مسیر (61/0) خود بیانگر این امر می باشد، در حالی­که رابطه مستقیم بوم‏گردی بر اماکن بوم­گردی دارای ضریب 32/0 بوده است.