رفتارها و فعالیت های تفریحی نامناسب گردشگران ممکن است به شکل مستقیم و غیرمستقیم بر محیط مقصد گردشگری تأثیر منفی بر جای بگذارد، به همین دلیل کاهش میزان تأثیرات منفی گردشگری بر محیط زیست جزء اولویت ها و نگرانی های اصلی این حوزه است. بر این اساس، امروزه رفتار مسئولانة زیست محیطی گردشگران در مسیر دست یابی به توسعه پایدار گردشگری اهمیت و ضرورت زیادی یافته است. پژوهش حاضر در بهار 1395 با هدف تحلیل میزان مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران روستایی انجام شد. برای این منظور از روش شناسی توصیفی- تحلیلی، با استفاده از منابع کتابخانه ای و مطالعه میدانی(پرسش نامه) استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش را 228 نفر از گردشگران 14 نقطه روستایی شهرستان خواف تشکیل داده اند. برای جمع آوری داده ها از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای با ابزار پرسش نامة محقق-ساخته بر اساس شاخص ها و مؤلفه های ابعاد پنج گانة مسئولیت پذیری اجتماعی مستخرج از ادبیات نظری استفاده شد. سطح پایایی ابزار اندازه گیری براساس ضریب آلفای کرونباخ، (0.869) است. نتایج و یافته های این پژوهش حاکی از آن است که گردشگران روستاهای نمونه در برخورداری از مؤلفه های مسئولیت پذیری اجتماعی، بالاتر از سطح مطلوب میانگین عددی 3 قرار دارند.
سجاسی قیداری,حمدالله و دلیر,الهه . (1396). تحلیل سطح مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران در روستاهای مقصد گردشگری (مورد مطالعه: گردشگران دهستانهای شهرستان خواف). (e723372). مطالعات اجتماعی گردشگری, 5(9), e723372
MLA
سجاسی قیداری,حمدالله , و دلیر,الهه . "تحلیل سطح مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران در روستاهای مقصد گردشگری (مورد مطالعه: گردشگران دهستانهای شهرستان خواف)" .e723372 , مطالعات اجتماعی گردشگری, 5, 9, 1396, e723372.
HARVARD
سجاسی قیداری حمدالله, دلیر الهه. (1396). 'تحلیل سطح مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران در روستاهای مقصد گردشگری (مورد مطالعه: گردشگران دهستانهای شهرستان خواف)', مطالعات اجتماعی گردشگری, 5(9), e723372.
CHICAGO
حمدالله سجاسی قیداری و الهه دلیر, "تحلیل سطح مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران در روستاهای مقصد گردشگری (مورد مطالعه: گردشگران دهستانهای شهرستان خواف)," مطالعات اجتماعی گردشگری, 5 9 (1396): e723372,
VANCOUVER
سجاسی قیداری حمدالله, دلیر الهه. تحلیل سطح مسئولیت پذیری اجتماعی گردشگران در روستاهای مقصد گردشگری (مورد مطالعه: گردشگران دهستانهای شهرستان خواف). مطالعات اجتماعی گردشگری, 1396; 5(9): e723372.